Elementy skraplacza

W układzie chłodniczym parownik, skraplacz, sprężarka i zawór rozprężny to cztery podstawowe elementy. Parownik odpowiada za zapewnienie wydajności chłodniczej; czynnik chłodniczy pochłania ciepło z chłodzonego obiektu, uzyskując chłodzenie. Sprężarka, serce układu, zasysa, spręża i transportuje pary czynnika chłodniczego. Skraplacz oddaje ciepło, przekazując ciepło pobrane w parowniku wraz z ciepłem powstałym w wyniku pracy sprężarki, do czynnika chłodniczego. Zawór rozprężny zmniejsza ciśnienie czynnika chłodniczego, kontroluje i reguluje ilość ciekłego czynnika chłodniczego wpływającego do parownika oraz dzieli system na stronę wysokiego-i niskiego-ciśnienia. W rzeczywistych układach chłodniczych, oprócz tych czterech głównych komponentów, często dołączane są urządzenia pomocnicze, takie jak zawory elektromagnetyczne, rozdzielacze, osuszacze, kolektory słoneczne, wtyczki topikowe i regulatory ciśnienia. Komponenty te zaprojektowano z myślą o poprawie ekonomii eksploatacji, niezawodności i bezpieczeństwa.

Klimatyzatory można podzielić na typy-chłodzone wodą i-chłodzone powietrzem w oparciu o metodę kondensacji oraz na typy-tylko chłodzące i chłodzące-i-grzewcze w zależności od ich przeznaczenia. Niezależnie od typu, wszystkie składają się z następujących głównych elementów.

Konieczność stosowania skraplacza opiera się na drugiej zasadzie termodynamiki,-zgodnie z którą prawo to spontaniczny przepływ energii cieplnej w układzie zamkniętym jest jednokierunkowy, co oznacza, że ​​może przepływać tylko od ciepła o wyższej wartości do niższego. W świecie mikroskopowym objawia się to tym, że mikroskopijne cząstki przenoszące energię cieplną zmieniają się z uporządkowanej na nieuporządkowaną. Dlatego, aby silnik cieplny mógł wykonać pracę pobierając energię, musi ona zostać również uwolniona w dół strumienia. Tworzy to różnicę energii cieplnej, umożliwiając przepływ ciepła i kontynuację cyklu.

Dlatego też, aby płyn-przenoszący ciepło mógł ponownie wykonać pracę, cała niewydzielona energia cieplna musi najpierw zostać całkowicie uwolniona. W tym miejscu z pomocą przychodzi skraplacz. Jeśli otaczająca energia cieplna jest wyższa niż temperatura wewnątrz skraplacza, należy wykonać sztuczną pracę (zazwyczaj przy użyciu sprężarki), aby schłodzić skraplacz. Skroplona ciecz powraca do stanu wysokiego rzędu i niskiej energii cieplnej, umożliwiając jej ponowne wykonanie pracy.

Dobór skraplacza obejmuje wybór jego typu i modelu oraz określenie natężenia przepływu i oporów przepływającej przez niego wody chłodzącej lub powietrza. Przy wyborze typu skraplacza należy wziąć pod uwagę lokalne źródło wody, temperaturę wody, warunki klimatyczne, a także całkowitą wydajność chłodniczą układu chłodniczego i wymagania dotyczące rozmieszczenia chłodni. Po określeniu typu skraplacza powierzchnia wymiany ciepła skraplacza jest obliczana na podstawie obciążenia skraplaniem i obciążenia cieplnego na jednostkę powierzchni skraplacza, wybierając w ten sposób konkretny model skraplacza.